The Police. Rod Steward. Dire Straits. Het zijn namen die je zelden hoort vallen als een Afrikaans muzikant vertelt over invloeden en inspiraties. Maar voor de in Senegal opgegroeide Mauretaniër Daby Touré, deze week op tournee in Nederland, was westerse pop de eerste grote verleiding van de muziek. ‘Ik pikte het op van de radio, hoorde Dire Straits voor het eerst in stereo door een geleende walkman. Fantastisch vond ik het, The Police ook, heerlijke popliedjes. En vergis je niet: ook in Afrika was iedereen gek op deze muziek.’

Vandaar dus dat de luisteraar sporen van Sting ontdekt in de warme Afropop van gitarist en zanger Touré, plus witte blues inclusief gitaar-touch van Mark Knopfler, in de net verschenen plaat Call My Name. Dat album is ook al zo verrassend en atypisch: een samenwerking met de Amerikaanse blueszanger en gitarist Skip McDonald. Hoe komt Touré, woonachtig te Parijs, daar nu bij?

‘Ik leerde hem kennen in de studio’s van Real World, ons platenlabel. Daarna kwamen we elkaar eens tegen op een festival in Canada. Skip vroeg of ik bij hem in de studio wilde komen, waar hij bezig was met zijn bluesproject Little Axe, met de producer Adrian Sherwood. Natuurlijk, dacht ik, interessant. Ik kwam binnen en er werd gelijk een microfoon opengezet. Zing eens wat! Nou vooruit.’

Het klikte, en niet zo’n beetje. De jam werd herhaald in Parijs. En nu staan Touré en McDonald dan als duo op plaat, een minialbum met zes rijke gitaaruitweidingen, waarbij Afrikaans harp-achtig spel om de vuigere blues draait, en waarbij McDonald en Touré vocaal voorgeven en inkoppen. Alsof ze al jaren samen spelen en songs schrijven. ‘Ongelooflijk, ik weet het’, zegt Touré, ‘en ik zoek ook een verklaring voor de chemie. Ik weet dat McDonald als zwarte Amerikaan altijd op zoek is naar Afrikaanse roots, en die herkent hij in mijn ritmes. Ik op mijn beurt herken de muziek uit mijn jeugd, de blues en de westerse pop en rock in Skips spel.’

Dat gepeuter in elkaars muzikale universum levert dus spannende en mooie afgeronde popliedjes op, met veel westers hitlijstgevoel. En zo beluisterd, lijkt de start van Tourés carrière ook niet meer zo vreemd. In Parijs, waar hij in de jaren tachtig de tweede helft van zijn jeugd doorbracht, wandelde hij eens een oefenruimte binnen. Bij de inschrijfbalie vroeg hij of er soms behoefte was aan zangers. ‘Afrikaanse zangers zijn altijd welkom. Wanneer kun je beginnen?’, werd Touré gevraagd. ‘En ineens zat ik in een band. Een rockband, die graag een zwarte zangstem wilde. Mijn eerste nummer was Sweet Home Alabama, moet je je voorstellen, gezongen door een Afrikaan. Grappig ja, maar het paste me ook best. Ik had tenslotte ook weleens heimwee. Daarna deden we Proud Mary. Ik vond het geweldig.’

Parijs was goed voor hem. ‘Een rijke muziekscene, een open geest en een wereld aan invloeden. Hoe anders dan nu!’, zegt Touré. Want de laatste jaren is het Franse creatieve klimaat verslechterd, om niet te zeggen achteruitgehold. ‘In het parlement is een wet aangenomen die bepaalt dat 70 procent van de op de radio uitgezonden muziek in het Frans gezongen moet zijn. Om Frankrijk te beschermen tegen Amerikaanse invloeden. Maar die wet beschermt niet tegen Coca Cola en Michael Jackson, want die komen toch wel binnen. Nee, het werkt tegen kleinere artiesten zoals ik, die in veel talen zingen, behalve het Frans. Mij werd ook geadviseerd met Skip McDonald op zijn minst drie liedjes in het Frans te doen, maar ik kan het niet. Ik spreek Frans maar kan er niet in zingen. Ik weiger.’

Dan maar geen airplay, zegt Touré, maar gelukkig is hij er niet mee. ‘Ik heb de laatste jaren nul optredens gehad in Frankrijk. Terwijl ik daarvoor overal terecht kon. Ik word nauwelijks meer gehoord in het land waar ik woon. Mooi dat er dan in Nederland ineens interesse wordt getoond.’